خرید بازی Final Fantasy VI PS1 پلی استیشن 1

معرفی بازی Final Fantasy VI PS1

فاینال فانتزی ۶ (به انگلیسی: Final Fantasy VI) که در نسخه اولیه آمریکای شمالی با نام فاینال فانتزی ۳ (به انگلیسی: Final Fantasy III) شناخته می‌شد، یک بازی ویدیویی نقش‌آفرینی است که در سال ۱۹۹۴ توسط شرکت اسکوئر برای کنسول سوپر نینتندو ساخته و منتشر شد.

چه کسی انتظار داشت که یک بازی از سال 1994 که به صورت اسمی بر روی کنسول های SNES  و PS1 منتشر شد، نه تنها تأثیر شگفت انگیزی بر جای بگذارد، بلکه برای رتبه بندی در رتبه بندی سری من نیز مبارزه کند؟ من قطعا این کار را نمی کنم.

می‌دانید با تولیداتی که گفته می‌شود «شاهکارهای این ژانر»، «یکی از عناوین بزرگ دوران» یا حتی «بهترین بازی تمام دوران‌ها» هستند، چطور است - اغلب معلوم می‌شود که چنین برتری‌هایی نتیجه آن است. از عاشق شدن یا لحن اشتیاق همراه با نوستالژی. در طول این سال‌ها، «ناامیدی‌ها» زیادی را تجربه کرده‌ام، اما تولیداتی هم بوده‌اند که می‌توانند سنگینی این ستایش‌های بلند را تحمل کنند. 

 این چیزی است که من در مکالمات هر زمان که کسی از Final Fantasy VI نام می برد، می شنیدم. تقریبا به طور کلی، من نظر بدی در مورد 6 نشنیدم، زیرا همه کسانی که این عنوان را بازی کردند، بیشتر در مورد آن به صورت فوق العاده صحبت کردند. این علاوه بر این، قبل از شروع بازی‌ام، من را سرشار از اشتیاق کرد، زیرا با این واقعیت که قسمت ششم آخرین شماره این مجموعه است، انرژی گرفتم که با تکمیل آن، سفر من در ریشه‌های فاینال فانتزی به پایان می‌رسد. 

بنابراین، پر از انتظارات بالا و هیجان بستن یک فصل مهم در زندگی بازی ام، تصویر را از نسخه اصلی نسخه ششم روی PSP دانلود کردم و به سمت ماجراجویی رفتم - می دانید، همانطور که شایسته یک پسر زیرزمینی است، یعنی. روی مبل اتاق نشیمن نشستم.

یکی از به یاد ماندنی ترین صحنه های بازی Final Fantasy VI در لحظات ابتدایی بازی مقابل ما ظاهر می شود. و اگرچه مقدمه CGI، حتی قبل از شروع بازی، بدون شک باید در دوران اوج خود تأثیر فوق العاده ای داشته باشد، لحظه مورد بحث قدم زدن ربات ها در میان برف است که با زیرنویس همراه است. احتمالاً این لحظه را مثلاً در فن آرت دیده اید. 

من عاشق فاینال فانتزی هستم که فناوری را، اغلب در فضای استیمپانک، با جادو ترکیب می کند. وقتی واقعیت جادو و شمشیر را در کنار ماشین ها و وسایل نقلیه مدرن ارائه می دهد. بیشتر قسمت‌های دوران سه‌بعدی این مسیر را در ساختن جهان‌های خود دنبال کردند، و معلوم شد که این قسمت ششم بود که مسیر را برای قسط‌های باقی‌مانده تعیین کرد. 

داستان و شخصیت پردازی بازی Final Fantasy VI پلی استیشن 1

دنیای Final Fantasy VI ترکیبی از عناصری مانند mechs و کشتی هایی است که در آسمان حرکت می کنند، با هنر فراموش شده جادو و موجودات جادویی که در اینجا Espers نامیده می شود. همانطور که قبلاً هم اشاره کردم، من واقعاً این صحنه را دوست دارم و از همان ابتدا روحیه خوبی برای این تولید ایجاد کرد. من فکر می کردم که آیا در جایی در تاریخ سریال نقطه عطفی از سبک سنتی و قرون وسطایی قسط هایی که من به آن می رسم وجود خواهد داشت - حالا می دانم که قسمت هفتم نبود، قسمت ششم بود.

جهانی که در آن عمل صورت می گیرد، ساکنان آن جهان تعادل نامیده می شوند. این نام برگرفته از درگیری است که هزار سال قبل از اتفاقات بازی رخ داده است. جنگ برای برتری بین سه حزبی بود که نامشان به ما داده نشد. نکته مهم این است که همه طرف‌ها از سربازان قابل تغییر در نبرد استفاده می‌کردند که با سحر و جادو آغشته شده بودند و موجودات برده را ایجاد می‌کردند. 

این همان چیزی است که قبلاً در مورد آن نوشتم، زیرا ما در مورد Espers صحبت می کنیم. آنها در جنگ به عنوان یک سلاح مورد استفاده قرار گرفتند که منجر به خسارات زیادی از هر طرف شد. بالاخره طرفین به خود آمدند و تصمیم گرفتند که درگیری را متوقف کنند و جادو و اسپرهای ایجاد شده را در بعد دیگری قرار دهند و برای همیشه دسترسی به آن را ببندند. 

بدون کمک جادو، بشریت از نظر فن آوری در صلح و رفاه پیشرفت کرد. وقتی وارد بازی می‌شویم، امپراتوری (این همیشه امپراتوری لعنتی است)، یکی از کشورهای World of Balance، تصمیم می‌گیرد با استفاده از یک فناوری جدید جهان را تسخیر کند: Magitek - ترکیبی از قدرت جادو و فناوری. 

جادویی که هزاران سال است هیچکس در دنیا ندیده است از کجا می آورند؟ برای جلوگیری از خرابکاری، فقط می گویم که امپراتوری به شرکت Shinra بسیار نزدیک است. کشورهای دیگر هیچ شانسی ندارند و بنابراین امپراتوری بیشتر سرزمین ها را تسخیر می کند، از جمله: با تشکر از روبات هایی که در مقدمه دیده می شوند. همانطور که معمولاً در چنین شرایطی اتفاق می افتد، شورشیان، که در اینجا «بازگشتگان» نامیده می شوند، با آن مخالفت می کنند.

همانطور که می بینید، یافتن ارجاعاتی به دیگر آثار فرهنگی در طرح کلی داستان، به ویژه جنگ ستارگان، که Squaresoft برای اولین بار از آن الهام گرفت، آسان است. با این حال، Magitek و نقش جادو در آن زمان ایده‌های تازه و نوآورانه‌ای بودند. استفاده از افراد در آزمایشات و ساختن سلاح از آنها تنها لهجه جدی در Final Fantasy VI نیست.

 امپراتوری بی رحمی که در تعقیب قدرت از هیچ چیز جلوگیری نخواهد کرد. کافکا، یک دیوانه و یک قاتل خونسرد، او را بیش از یک بار به عنوان یک جلاد می بینیم. مرگ و میر زیادی در بازی وجود دارد. این یک داستان ایده‌آل نیست، اگرچه موضوعات احمقانه و انیمه‌مانندی را اینجا و آنجا پرتاب می‌کند، هدفش احتمالاً تسکین احساسات همراه با تماشای صحنه‌هایی مانند مرگ یک خانواده مسموم، از جمله یک کودک، یا خودکشی بود. 

یکی از شخصیت های اصلی - صادقانه اعتراف می کنم که خودم اینجا به خودم گفتم "وای". همه اینها به این معنی بود که نمی توانم خودم را از بازی ششم دور کنم. با این حال، طرح و شرایط جهان دلیل اصلی رضایت از لایه روایی بازی نیست. قهرمانان اینجا اولین ویولن را می نوازند و تعداد آنها چهارده نفر است.

اگر آنچه را که ویکی‌پدیا در مورد روند توسعه Final Fantasy VI به ما می‌گوید باور کنیم، تیمی که روی این بازی کار می‌کند، تمام نام‌های معروف Squaresoft را در زیر سقف خود قرار داده است. از افسانه هایی مانند Sakeguchi، Amano، Uematsu، Nomura  و Kitase  گرفته تا نام های Ito و Tanaka که احتمالاً کمتر برای عموم شناخته شده اند. کیتاسه مسئول کل طرح بود، در حالی که تیم تصمیم گرفت شخصیت‌ها را به اعضای باقی‌مانده شش نفر بدهد. 

در نتیجه ترا و لاک به دست ساکاگوچی افتادند. سلس و گائو به کیتاسه ختم شدند. Shadow و Setzer  به کارگردان هنری Tetsuya Nomura و Edgar and Sabin به هنرمند لوکیشن Kaori Tanaka . سپس وظیفه کیتاسه این بود که طرح کلی طرح ارائه شده توسط ساکاگوچی را با تمام ایده های اپیزود شخصیت فردی ترکیب کند تا یک روایت منسجم ایجاد کند. 

یک ایده دیوانه کننده برای تقسیم کار بر روی فیلمنامه، اما نتیجه برای خود صحبت می کند - این رشته های جداگانه کار را انجام می دهند. داستان و طرح داستان خوب است، اما این کشف، نامگذاری و به پایان رساندن رشته های هر شخصیت است که برای مدت طولانی از Final Fantasy VI  به یاد خواهم داشت. 

هیچ شخصیت اصلی در بازی وجود ندارد که در نسخه های بعدی به آن عادت خواهیم کرد. من می‌توانم بگویم چند شخصیت هستند که تأثیرشان بر داستان کلی شاید تا حدودی متوسط باشد، مانند اومارو ساکی یا مقلد به همان اندازه مرموز، گوگو. گروهی از افرادی که زمان زیادی را با آنها سپری خواهیم کرد بسیار ثروتمند هستند و داستان های منحصر به فرد و جذابی را تجربه خواهیم کرد که مضامین آنها به همان اندازه متنوع است: بار مسئولیت خانوادگی، عشق برادرانه، کنار آمدن با از دست دادن عزیزان، یافتن درونیات.

 آرامش، کشف خود و گشایش در برابر عشق به دیگران. پایان هر یک از قهرمانان "ارک" در قسمت دوم بازی گنجانده شده است و - این شگفت انگیز است - اختیاری است. به غیر از چند شخصیت، می توان از رشته های بقیه اعضای تیم گذشت. با این حال، مهم است که به یاد داشته باشید که ما تنها با این چند شخصیت به رئیس نهایی بازی نزدیک خواهیم شد.

 مردم Legend Of The Zelda Breath Of The Wild را به‌عنوان یک بازی که در آن می‌توانید بلافاصله با دشمن اصلی مبارزه کنید، تحسین می‌کنند، اما در اینجا، Final Fantasy VI  در اواسط دهه 90، شاید دقیقاً نه، اما به روشی مشابه، همین کار را انجام می‌دهد.

این واقعیت که بازی خیلی کم توضیح می دهد، هم از نظر مثلاً نیات حریفان و هم اینکه خیلی راحت می توان از طرح های جانبی بسیار جالب رد شد، مانند داستان اودین یا سیاه چال درون یک کرم بزرگ، باعث می شود. برای برخی امتیاز مثبت باشد - این در مورد شما طرفداران حلقه الدن است - و برای برخی دیگر باعث ایجاد اعصاب می شود - اگر توضیحات نبود احتمالاً در گروه دوم قرار می گرفتم. Thread ها نخ هستند، اما توسعه چندین قهرمان مستلزم این است که در زمان مناسب در مکان مناسب قرار داشته باشیم و با حریف مناسب روبرو شویم، که احتمالاً بهانه ای برای فروش راهنماهای رسمی بوده است. 

خوشبختانه این شخصیت ها خارج از گروه رفتگرها هستند. همانطور که ما به تولیدات جدید عادت می کنیم، این که چقدر رابط کاربری بازی به ما نمی گوید، آزاردهنده است، به همین دلیل است که در میان چیزهای دیگر، من در ابتدا نمی دانستم که می توانم بیش از دو نفر را در یک تیم با خود به ماموریت ببرم و در واقع یکی از سیاه چال ها را با دو نفر تکمیل کردم. و من حتی یک بحث در مورد نقشه جهان را شروع نمی کنم، به اندازه یک شانه برای یک فرد طاس - من از تجربه شخصی می دانم.

با این حال، احتمالاً بزرگترین ناامیدی من، که ربطی به سن بازی ندارد، بلکه به گفتمان جامعه پیرامون این عنوان مربوط می شود، شخصیت Kefka است. سال‌ها گوش می‌دادم که دست راست فرمانروای امپراتوری و یکی از ژنرال‌های امپراتور، با الگوبرداری از هنرپیشه‌های سنتی ژاپنی کابوکی، چه شرور «باهوش» بود، اما او هیچ تأثیری بر من نگذاشت. 

از Handsome Jack یا حتی Sephiroth خیلی دور است و از محدوده سری فراتر نمی رود یا حتی Lucia از Suikoden II به دنبال عناوین نزدیک به شش نفر از نظر ارائه است. بدون فکر، بدون عمق، و در بیشتر بازی او فقط نقش یک دلقک و یک هل دهنده را با ذهن یک دیوانه و یک قاتل بی رحم بازی می کند.

 او تا آخر کار کاملاً دیوانه می شود، اما من هنوز دوست ندارم شرور را نابغه خطاب کنم، فقط به این دلیل که او با کلاه بلند فریاد می زند «بمیر! جین! جین!" و "من تو را خواهم کشت!" اگر چه باید تکرار کنم، شاید اگر این همه هیاهو در مورد او نشنیده بودم، ناامیدی فعلی را احساس نمی کردم.

گیم پلی بازی Final Fantasy VI پی اس 1

ساختار بازی به دو بخش تقسیم می شود. اولین مورد بسیار خطی است و شبیه ساختار قسمت های قبلی فاینال فانتزی است، جایی که، با وجود جهان باز و در مراحل بعدی، دسترسی به هواپیما، یک مسیر طرح به وضوح مشخص شده داریم. با این حال، در نیمه راه بازی یک تغییر بسیار جالب وجود دارد که در آن جهان کاملاً به روی ما باز می شود، اگرچه ما نمی توانیم بلافاصله از آن استفاده کنیم. 

برای کشف اسرار آن و موارد فوق. برای تکمیل داستان قهرمانان، باید با مردم در شهرها صحبت کنیم و سپس دستورالعمل های آنها را دنبال کنیم. برخی واضح تر خواهند بود، برخی دیگر نیاز به دانش خوب از گروه ما دارند. 

شما من را می شناسید، بنابراین می دانید که من فردی هستم که دوست دارم یک لیست در مقابلم داشته باشم و آن را با دقت بررسی کنم، اما شاید این نشانه ای از زمان هایی بود که تأثیر زیادی روی من گذاشت - و من نه چون با توضیحات بازی کردم خراب شد. 

نکته مهم این است که کاوش و اختصاص زمان ما نه تنها به ما امکان می دهد تا ارزش های روایی بازی را به طور کامل کشف کنیم، بلکه از این طریق مزایای ملموسی برای گیم پلی نیز به دست می آوریم. بهترین سلاح ها و تجهیزات در کوئست های جانبی، مربوط به یک قهرمان خاص یا کاملاً نامرتبط با آنها پنهان می شوند. به لطف آزادی اکتشاف، مکان هایی را برای مزرعه داری نقاط تجربه یا توسعه جادو پیدا خواهیم کرد.

 ما اسپرهای مخفی را کشف خواهیم کرد که به عنوان احضار به ما خواهند پیوست. و این بسیار مفید خواهد بود، زیرا اگرچه در ابتدا فکر می‌کردم بازی نسبتاً ساده است، اما قسمت دوم کار سختی به من داد. در اینجا لازم به یادآوری است که این یک بازی از سال 1994 است، بنابراین ذخیره خودکار وجود ندارد. 

این ایده خوبی است که بازی خود را اغلب ذخیره کنید، به خصوص در نیمه دوم بازی. اوه، مثلاً شهر زوزو، برج پیروان کافکا، یا برخورد غیرمنتظره با دایناسور در جنگلی بی‌وصف را به یاد می‌آورم - چند ساعت از این راه فرار کرد.

گیم پلی بازی در ادامه ایده های قسمت های قبلی با اندکی بهبود است که اصلاً من را شگفت زده نمی کند. من احتمالاً بیش از یک بار در مورد تئوری موج سینوسی فاینال فانتزی و اینکه چگونه قسمت‌های بعدی بر فیلمنامه یا سیستم‌های گیم‌پلی تأکید دارند، به شما گفته‌ام. تغییرات کلاس از بین رفته است و هر شخصیت شخصیت منحصر به فرد خود را دارد. 

برخی از آنها را می توان در کلاس های باحال کلاسیک بازتولید کرد، به عنوان مثال لاک یک دزد است و سایه یک نینجا. برخی از قهرمانان داستانی کاملاً متفاوت هستند، مانند Gau که هیچ فرمان تهاجمی به جز تقلید حرکات مشکوک ندارد، یا Gogo که تمام توانایی اش تکرار آخرین عمل یکی از اعضای تیم چهار نفره ما است. 

اکثر شخصیت ها می توانند از جادو در مبارزات استفاده کنند (که من در یک لحظه به آن خواهم رسید) اما از منظر اکثر مبارزاتی که من در بازی انجام دادم آنچه مهمتر است مهارت های خاص هر کلاس است. من به خصوص به برادران فیگارو، سابینا و ادگار فکر می کنم. اولین مورد معادل Zell از Final Fantasy VIII است که ویژگی خاص آن Blitz است. 

پس از انتخاب این گزینه، باید مستقیماً از یک بازی مبارزه ای وارد یک ترکیب کلید شویم - بله، "ربع دایره" نیز وجود دارد - و سابین یک حمله ویژه را روی یک یا همه حریفان انجام می دهد یا کل تیم را شفا می دهد. هر چه ترکیبی که باید روی پد وارد شود پیچیده تر باشد، کاراکتر پیشرفته تر عمل می کند، اما اگر اشتباه کنیم، نوبت خود را از دست می دهیم. 

اینجاست که سوپلکس افسانه ای وارد می شود و بله، من این کار را روی لوکوموتیو هم انجام دادم! برادرش ادگار، از طرف دیگر، عاشق فناوری است، بنابراین ویژگی خاص او ابزار است. او سپس از ابزارهای موجود در جهان برای آسیب رساندن به دعوا استفاده می کند. ما دو ابزار ارزشمند را نسبتاً سریع در بازی کشف می‌کنیم، بنابراین ادگار برای بخش بزرگی از بازی من در Final Fantasy VI، در چهار تیم اصلی من حضور داشت. یادگیری و استفاده صحیح از این توانایی ها در هر شخصیت اساس استراتژی رزمی من بود.

عنصر مهم دیگر تجهیزات است که اساساً در اینجا کاملاً استاندارد کار می کند ، بنابراین بدون توضیح به یک ویژگی جدید جالب می پردازم ، به اصطلاح آثار اینها لوازم جانبی اضافی هستند که می توانند توسط هر یک از اعضای تیم در دو اسلات مجهز شوند. Relics معمولاً به شخصیت ویژگی های اضافی می دهد یا آمار آن را افزایش می دهد. 

با این حال، مواردی نیز وجود دارند که به یک شخصیت خاص مربوط می شوند و اعمال اساسی او را تغییر می دهند. لاک که کلاسش Thief است، می تواند با فرمان دادن به استیل، به حریف حمله کند یا یک آیتم را از او بدزدد. با این حال، اگر او یادگاری مناسب را تجهیز کند، دستور steal به Capture تغییر می کند که ترکیبی از حمله و سرقت است. من اثر یادگاری را روی عضو تیم خزدار، Umaro the Sapper  بیشتر دوست داشتم.

 رفتار عادی او به ما اجازه نمی دهد که اعمال او را انتخاب کنیم، زیرا او دائماً با قدرت زیاد به دشمنان تصادفی حمله می کند. با این حال، این یادگار باعث می شود که او هر از چند گاهی به جای حمله به دشمن، فردی را از تیم ما بگیرد و به سمت دشمن پرتاب کند و آسیب خود را با آن شخصیت ترکیب کند تا اثر ویرانگری داشته باشد. 

یادگارهای معمولی نیز زمانی مهم هستند که، به عنوان مثال، در یکی از سیاه چال‌ها باید صرفاً با جادو بجنگیم، و سپس انداختن خودکار مانعی که تمام طلسم‌ها را بر روی کاستور منعکس می‌کند، جزء اجباری سلاح است. موارد مورد علاقه من آنهایی بودند که به قهرمان اجازه می دادند دو اسلحه را در دست بگیرد، سپر را کنار بگذارد، یا یک اسلحه با هر دو دست داشته باشد، که در هر دو مورد عملا قدرت تهاجمی شخصیت را دو برابر می کرد.

هنگام تجزیه و تحلیل چگونگی یادگیری جادو در بازی، یک بار دیگر متوجه شباهت به Eight محبوبم شدم. Esper ها روی کاراکتر تجهیز شده اند و شخصیت می تواند هر بار یک Esper مجهز داشته باشد. ما اسپر را در طول دعوا احضار می کنیم که کاملا قابل درک است. با این حال، هر اسپر فهرستی از طلسم‌های مرتبط با خود دارد که شخصیت می‌تواند با نبردهایی که به او اختصاص داده شده است، یاد بگیرد. 

پس از مبارزه، چون دو ارز تجربه دریافت می کنیم: امتیاز EXP معمولی، که به لطف آن شخصیت ها سطح و آمار خود را افزایش می دهند، و نقاط توسعه جادویی، که برای یادگیری جادوها از Esper مجهز استفاده می شود - آیا کسی امتیاز AP از FF VIII را به خاطر می آورد. ? چیزی شبیه به آن است. این بدان معناست که فرضاً هر شخصیتی در بازی می‌تواند در هر زمان از Esper یاد بگیرد.

 البته هزینه آن به صورت خرد است. این فرصت‌های زیادی را برای ساختن هر شخصیت به دلخواه ما باز کرد، جایی که حتی توهین‌آمیزترین آنها می‌تواند تیم را درمان اضطراری کند. ترکیبی از کلاس های اختصاص داده شده، همراه با توانایی ها، و همچنین آثار، تجهیزات و البته Espers  که آنها را تغییر می دهند. 

همه اینها باعث می شود که ششمین نه تنها از نظر داستانی درخشان باشد، بلکه از نظر گیم پلی نیز فوق العاده لذت بخش باشد. هیچ کار خارق العاده ای برای سریال انجام نمی دهد. از ایده‌ها و مکانیک‌های قسمت‌های قبلی استفاده می‌کند، اما در کل گیم‌پلی را ارائه می‌کند که بیش از همه، به اندازه کافی آشنا و شهودی است که درخشش لایه روایت را از بین نبرد.

گرافیک و صداگذاری بازی فاینال فانتزی 6 سونی 1

 از آنجایی که ما در مورد درخشش هستیم، بیایید با در نظر گرفتن سال انتشار بازی، و همچنین این واقعیت که امروز آن را بازی خواهید کرد، یک لحظه در مورد ارزش های زیبایی شناختی Final Fantasy VI  صحبت کنیم - مگر اینکه شما تصمیم به خرید ریمسترهای پیکسل اخیراً منتشر شده دارید. من نسخه 1994 را روی PSP بازی کردم که در ابتدا روی PS1 منتشر شد و از آنجایی که اخیراً نسخه 5 را به همین ترتیب بازی کردم ، متوجه جهش بزرگی در کیفیت تصاویر بین نسخه ها شدم. 

این هنوز یک هنر پیکسلی از اواخر قرن بیستم است، اگرچه می توانم با قطعیت قابل توجهی بگویم که بازی اوج این شکل از ارائه را نشان می دهد. جزئیات ساختمان ها، شخصیت ها، هیولاها و همچنین جزئیات محیط اطراف، مانند سایه های ابرهای قابل مشاهده بر روی زمین یا استفاده از افق های زیاد در پس زمینه اکشن، برای انعکاس عمق اکشن در نظر گرفته شده است. 

گرافیکی که هنوز دو بعدی است. من از پرتره های ساخته شده توسط آمانو در منوی بازی و CGI  لذت می برم. از نظر موسیقایی، قطعاً پیش نمایشی از چیزی است که در آینده این مجموعه از نظر آهنگسازی و غنای موسیقی متن خواهیم شنید. 

بسیاری از آهنگ‌های اینجا ملودی‌هایی هستند که در آینده تنظیم‌های نمادین خود را پیدا خواهند کرد، مانند "Celes Theme". بازی با یک صحنه CGI شروع و به پایان می رسد و می دانیم که این سکانس ها در قسمت های بعدی به یکی از عناصر نمادین بازی تبدیل خواهند شد.

به طور کلی، پس از پخش FF VI، متوجه شدم که آقایان و خانم‌های Squaresoft دارند آخرین آب را از فرم، فناوری و سیستم‌هایی که در اختیار دارند بیرون می‌کشند، بنابراین طبیعی بود که برای قسمت بعدی مجبور شوند «کدریج» را رها کنند. کنسول ها سه بعدی را رام کنید و به سمت سی دی های کارآمدتر بروید. این امر در مورد طراحی بازی نیز صدق می کند، جایی که صحنه های خاصی التماس بازسازی دارند، زیرا زنجیره های دوره قبل به وضوح قابل مشاهده است و سازندگان را از فروش ایده خود به روشی بهتر باز می دارد. 

پنهان کردن چیزها از صفحه نمایش و خارج از دوربین، پایین رفتن از پله ها به سمت فالکون، یا بیت با Cid و Celes، و پایان دادن به یک سکانس فوق العاده در اپرا. من نمی خواهم مقایسه اعداد شش و هشت را دوباره تکرار کنم، اما وقتی بازی چندین بار در طول بازی از من خواست که شخصیت ها را به تیم هایی تقسیم کنم که باید با هم سیاه چال ها را طی کنند، مسیرهایی را برای یکدیگر باز کنند، روی دکمه ها بایستند، و غیره، نمی توانستم به اولین دیسک Final Fantasy VIII  و ماموریت ترور جادوگر Edea در دلینگ فکر نکنم. اینجا بود که این ایده ها متولد شدند.

در میان حالات مثبت بسیار زیاد Final Fantasy VI، چند نکته وجود دارد که باید در زمینه بازی عنوان امروز و پس از آن بیان شود. همانطور که قبلاً اشاره کردم بدیهی است که به دلیل اینکه یک بازی دوران PS1 است، باید به یاد داشته باشید که در هر لحظه ثبت نام کنید. مخصوصاً در نیمه دوم داستان، هنگام ورود به جنگل، کاملاً شبیه به سایرین، با سخت ترین حریفان بازی مواجه خواهیم شد. 

جمع بندی

آنچه مهمتر است این است که من پس از اتمام Final Fantasy VI از تأثیراتم شگفت زده شده ام. می‌دانستم که باید چیزی در آن وجود داشته باشد، زیرا این عنوان تأثیری بر صنعت، منتقدان و بازیکنان گذاشته است، اما انتظار نداشتم که پس از تیتراژ پایانی به این فکر کنم که این عنوان را در کجای نمایش‌های برتر خود قرار دهم.

 یک عنوان شگفت انگیز از نظر کل طرح، که شامل ساختن جهان، مبارزه با امپراتوری، اما بالاتر از همه، شخصیت های خارق العاده و داستان های آنها است. من خیلی از آنها را دوست داشتم، به آنها نزدیک شدم. حتی آنهایی که دیر به تیم پیوستند و با سبک اصیل خود در درگیری ها دلم را ربودند. 

علاوه بر این، من مشکلی ندارم که ششمین بازی را به شما توصیه کنم، به لطف گیم پلی بسیار خوب، که اگر RPG ژاپنی دیگری بازی کرده اید، مشکلی ایجاد نمی کند - و به خصوص باید در مورد ATB به یاد داشته باشید، زیرا اگر بازی خود را انجام دهید در حین مبارزه از کنسول دور شوید، همسر/شوهر شما یک معما خواهد بود و مکث نمی کنید، وقتی برگشتید صفحه GAME OVER  را خواهید دید. 

به طور جدی، من Final Fantasy VI را به شدت توصیه می کنم. در حال حاضر حتی بیشتر از این، زیرا ریمستر بالاخره برای PS4 در دسترس است. شخصی در پادکست از من در مورد پتانسیل بازسازی پرسید و من فکر می‌کنم که بسیار بزرگ است. اگر هفت بازی به سه بازی تبدیل شود، می توان در اینجا (حداقل) همان عدد را ایجاد کرد.